zilvervisjes

Anders dan de lieflijke naam doet vermoeden vormen zilvervisjes een plaag. Ze zwemmen niet argeloos-vrolijk in kommen rond als hun edelmetalen bijna-naamgenoten, de goudvisjes. Het zijn vleugelloze insecten die lichtschuw zijn en zich overdag verbergen in donkere, vochtige plaatsen en leven op een dieet van kleine dode insecten, behangplaksel en boekenbindlijm. Maar ze zijn volkomen onschuldig. Net als dit log.

Girltalk

Waarschijnlijk het ergste wat je als man overkomen kan: dat je het onderwerp bent van tafelende vriendinnen. Het spijt me, heren, maar wij vrouwen bespreken letterlijk àlles met elkaar, of het nou gaat om het ondergoed dat je draagt, de afgrijselijke muziek die je draait omdat je er zulke mooie herinneringen aan hebt of wat je zoal kreunt tijdens de daad: niets blijft onbesproken. Een afleveringetje Sex and the City is enkel een lauw aftreksel van de werkelijkheid.

Misschien nog wel erger dan dat, is ongewild getuige te zijn van diezelfde vriendinnen die, naarmate bubbels en andere wijnen steeds rijkelijker vloeien, meer dan recht evenredig luidruchtig en platvloers dat soort teksten debiteren. Daarom wil ik graag vanaf deze plek mijn oprechte excuses aanbieden aan de kalende heer die zaterdagavond rechtsachter ons tafeltje bij Meesters in Tilburg ons eerst geamuseerd zat te bekijken maar later steeds zuurder keek. Sorry! Dat we van de één een nieuwe start en de ander een nieuwe liefde vierden mag geen enkel excuus zijn.

Vrijwilligerswerk

Het Luisterend Oog, waar mensen die in een sociaal isolement zitten met vrijwilligers kunnen chatten en waar ik vrijwilligerswerk doe, staat financieel onder druk. Maar het is tè belangrijk om het zomaar ter ziele te laten gaan. Dus als jij op een plek werkt waar je iets kunt betekenen, met name fonds-/subsidiegewijs: doen!! Neem contact op met Het Luisterend Oog- of mail me via het mailformulier op dit blog!

Being single (part 2)

"Toen je laatst een keer op je balkon stond en naar me zwaaide, besefte ik dat ik naar je verlangde", zei de buurman met een indringende blik in zijn ogen. Bijna proestte ik de slok rode wijn die ik net nam over zijn glazen salontafel uit. Dat had ik vast niet goed verstaan. Maar hij bleef engig kijken. Hij ging verder door te zeggen dat hij sterk het gevoel heeft dat we bij elkaar horen en dat hij met me wil trouwen. (Let wel, dit was twee dagen voordat mijn echtscheiding feit zou zijn.) En dat als ik een kind zou willen dat hij me terwille zou zijn. Ik geloofde mijn oren niet. "Nee", riep ik, "echt niet, gaat nu niet, nooit gebeuren, wat denk je wel?!"

Hij had me uitgenodigd om wat bij hem te komen drinken en naïef als ik ben, ik vond het aardig. Buurman had vast gezien dat de man die hier woonde zich niet langer vertoont - of de tam-tam gaat zo snel dat ook de bejaarde bewoners van de flat die haaks staat op de mijne hadden gehoord over dat gescheiden vrouwtje. En omdat hij ook alleen is en snapt dat het erg wennen is om alles weer in je eentje te doen, wilde hij aardig zijn, zo vulde ik voor hem in. Dus toen hij vertelde over zijn overleden vrouw en zijn kinderen luisterde ik belangstellend. Ook toen hij zei hoe gezond hij is en hoe goed hij voor zichzelf kookt ging er geen lampje branden. En toen hij me schalks vroeg hoe oud ik dacht dat hij was, zag ik wel teleurstelling toen ik "ergens in de 70" zei, maar zocht ik er niks achter. En da's dom, want zelfs bij een 74-jarige ben je blijkbaar niet veilig. (Hier mag je om lachen, zou ik in jouw schoenen, lezer, ook zeker doen.) (Noot voor diegenen die me niet kennen: ik ben 38.)

"Echt", zei hij, "ik begrijp dat je aan het idee moet wennen, maar zult het zien. Kijk me maar diep in de ogen." "Ik kijk je helemaal niet diep in de ogen", riep ik terwijl ik opstond, "dit gesprek neemt een onverwachte wending die ik erg onplezierig vind" en ik beende zijn appartement uit. En voor het eerst in de tijd dat ik hier alleen woon, deed ik de deur extra op slot.

Mijn leven is een gekkenhuis. Noem me Pluk van de Gekkenflat.

Balboekje

Welke boodschap hij me ermee wilde geven weet ik niet, maar mijn collega kwam vanochtend met een uitdraai van een AD-artikel, met de verheugende kop "Scheiding verwerken duurt 18 maanden". 17 maanden en 26 dagen is de gemiddelde tijd die een gescheiden man of vrouw nodig heeft om het pijnlijk proces te verwerken, vertelt het verhaal. 'Geluk' ervaren de gescheidenen gemiddeld 16 maanden en 11 dagen na de uitspraak van de echtscheiding. Een eerste afspraakje is er na 15 maanden en 26 dagen. Allejezus, dat voorspelt weinig goeds, zeker als je er van uit gaat dat er ook mensen zijn die net na de breuk direct in een volgend bootje stappen die daarmee het gemiddelde dus fors naar beneden trekken.

Nu is het natuurlijk wel het AD en het onderzoek is uitgevoerd door de datingsite fifties.com. Maar toch... Als ik er vanuit ga dat ik een gemiddelde gescheidene ben (wiens echtscheiding volgende week wordt uitgesproken) dan moet ik nu dus gaan rekenen... OK, dan ervaar ik dus weer een geluksmoment op 22 maart 2011 en heb ik mijn relatie op 7 mei 2011 verwerkt. Ook een gedachte om van in een herfstdepressie terecht te komen zeg! Laat ik die data alvast even in mijn eeuwigdurende kalender zetten, zou die momenten niet willen missen...
Zelfs het idee dat op 7 maart 2011 mijn balboekje dus weer is geopend stemt me niet veel positiever. Ik lees nooit meer een krant, of in ieder geval het AD niet. And I'm gonna beat the odds. Mooi wel dus.

Being single (part 1 (vast))

Waar ik heel erg aan moet wennen in mijn single bestaan is dat mannen anders op me lijken te reageren. Of het is zo dat ik er nu wèl oog voor heb, dat sluit ik niet uit. Zo bleef de man die mijn bank bracht me maar met spelfouten gelardeerde smsjes sturen "omdat hij me zo'n vrolyke vrouw vond". Vanochtend in het tankstation (let wel, het was nog geen 7 uur!) vroeg een gozer die duidelijk tot een groep werklieden hoorde aan me of ik er een beetje zin in had. Nu ga ik er van uit dat hij bedoelde te vragen of ik een beetje zin had in mijn werkdag, maar het geginnegap van zijn maten deed me enigszins anders vermoeden. Ik reageerde wijselijk niet. Had bovendien in beiden weinig trek. En toen ik vanavond in de file op mijn mobieltje checkte hoe lang die rij auto's was, gebaarde een bebaarde vrachtwagenchauffeur met zijn mobieltje of we elkaar niet even konden bellen. En ondanks dat een baard de nieuwe 3daagse beschaduwde kaak is, voelde ik daar ook weinig voor. Waarom reageert een leuke loodgieter nou niet zo op me? Want díe zou ik nou wèl goed kunnen gebruiken. De stortbak van mijn wc blìjft maar doorlopen en mijn kraan lekt namelijk.

De huilende kat

"Ik heb het toch zo met je te doen, sinds ik die kaart met die huilende poes van je kreeg" mailde hij me. Ik had geen idee waar m'n vriend het over had. Ik had hem inderdaad een kaartje gestuurd met de afbeelding van één van mijn favoriete kunstwerken (van Bart van der Leck, te zien in het Kröller Müller Museum). Dus ik kijk op de website van datzelfde museum om het het te checken- en ja inderdaad, met een beetje fantasie zou je er tranende kattenogen in kunnen zien. Ik mailde hem direct terug. "Oh, maar dat kaartje heb ik niet bewust uitgekozen omdat ik er iets mee wilde uitdragen! Het is een kunstwerk dat ik prachtig vind- en ik realiseerde me helemaal niet dat je de manier waarop de ogen van de kat zijn afgebeeld als tranen zou kunnen zien! Dat moet je ook echt niet als zodanig interpreteren. Ik ben misschien niet in allerbeste vorm, maar zó pathetisch ben ik niet."

Ik ben toevallig wèl een tough cookie!

Postzegel

Ooit zei een inmiddels tot geestrijk vocht en bedelstaf vervallen kunstenaar tegen mijn gewezen echtgenoot over mij: "Zij heeft de mooiste lach die ik ooit heb gezien". En laatst zei een vriend toen ik verdrietig was "Je bent veel mooier als je lacht". Ik moest vandaag pasfoto's laten maken omdat ik mijn rijbewijs moet verlengen. Omdat de regelgeving tegenwoordig voorschrijft dat lachen, zelfs glim-, ten strengste verboden is- en ik altijd automatisch grijns zodra er een lens op me wordt gericht vond ik dat een opgave. "Je mag wel vriendelijk kijken hoor", zei de fotografe nog. Maar dat lukte nauwelijks. Dan maar mijn andere feature ingezet. Ik rukte de speld uit mijn haar en schudde mijn haar los. Maar de vrolijkheid van mijn krullen kan niet verhullen dat ik me toch niet helemaal senang voelde, zo zonder mijn gebruikelijke smile. Jammer, heel jammer. Tegen die foto moet ik nou de komende tien jaar aankijken. Moet ik in het gewone leven maar heel veel gaan lachen.