zilvervisjes

Anders dan de lieflijke naam doet vermoeden vormen zilvervisjes een plaag. Ze zwemmen niet argeloos-vrolijk in kommen rond als hun edelmetalen bijna-naamgenoten, de goudvisjes. Het zijn vleugelloze insecten die lichtschuw zijn en zich overdag verbergen in donkere, vochtige plaatsen en leven op een dieet van kleine dode insecten, behangplaksel en boekenbindlijm. Maar ze zijn volkomen onschuldig. Net als dit log.

F.E.B.

Ik ben een lekkerbek. En ben bovendien gezegend met een ijzeren maag en een gezonde nieuwsgierigheid naar "andere eetgewoonten". Dus waar ik ook naar toe ga, ik probeer altijd de lokale spijzen. 's Lands wijs, 's lands eer, zullen we maar zeggen. Zo liet ik mijn inmiddels ex-man griezelen omdat ik in Schotland natuurlijk haggis wilde eten. Dat was trouwens niet mijn enige kennismaking met schapenmaag. Ooit at ik in Barcelona in een tapasrestaurant ondefinieerbare witte stukjes gummi met een honingraatstructuur in een tomatensaus met massa's knoflook. De kok moest eraan te pas komen om me uit te leggen wat ik nou at. Ik spreek geen Catalaans, hij überhaupt niet buiten de grenzen van zijn landstreek, dus hij wreef met zijn hand over zijn niet onaanzienlijke buik terwijl hij blaatte als een ooi met barensweeën. Een vriend griezelde toen ik doodleuk gefrituurde sprinkhanen bestelde en ze vrolijk krakend opat terwijl hij misselijk werd. Eigen schuld, neem me dan niet mee naar een Ecuadoriaans restaurant. En ik at animelles (wat een stuk vriendelijker klinkt dan stierentestikels, maar dat zijn het echt. Be ware als je in Frankrijk exquise denk te gaan eten).
Eigenlijk, om heel eerlijk te zijn, zijn die culinaire uitprobeersels meestal helemaal geen succes. Ik eet braaf mijn bord leeg, dank de kok vriendelijk en ben blij met de ervaring. Maar het ook echt lekker vinden, nee, eigenlijk nooit... Maar sinds mijn kennismaking met de matineuze Angelsaksische keuken ben ik òm . En iedere zondagochtend, als ik een tikje mistroostig door mijn kommetje muesli, vers fruit en yoghurt roer, dan droom ik. Van fried eggs and sausages, baked beans, bacon en black pudding. Lappen vet die druipen van brown sauce en ketchup.. Cholesterolbommen. Maak mij wakker voor een Full English Breakfast!!!
Ik zei dat ik een lekkerbek ben. Niets over een verfijnde smaak.

Fem maakt zich ouderwets druk

Zo lang ik ingeblikt-met-eigen-stuur mijn woon-werkverkeer afleg, doe ik dat terwijl Radio 1 aan staat. Daar wijk ik in principe alleen van af op de avond dat mijn weekend begint, want dat vier ik door luidkeels met teringherrie mee te zingen en laat dat al dan niet vergezeld gaan van woest gehead-bang. Dat laatste is afhankelijk van de verkeersdrukte, maak je geen zorgen, lieve lezer. Maar ik beland weer op een zijspoor. Ik luister naar Radio 1 want dan blijf ik mooi op de hoogte van het nieuws. Maar de laatste tijd heb ik de radio een beetje als lulbehang gebruikt, om leegte en stilte mee te vullen. Te weinig ruimte in mijn hoofd om echt te luisteren. Daarom was ik vandaag blij dat het nieuws maar liefst 3 keer me verontwaardigde. Want dat betekent dat ik weer eens fijn over de grenzen van mijn eigen zijn heen kijk.
1) Geert Wilders wordt vervolgd voor uitspraken die hij heeft gedaan. En hoe ik ook griezel van zijn uitspraken over de kopvoddentax (te abject voor woorden!) en het gegeven dat hij hele groepen mensen wegzet als achterlijk en crimineel, de arena waar de man moet worden aangevallen is die van het parlement en niet voor een rechtbank. De heer Wilders geniet parlementaire onschendbaarheid en er bestaat altijd nog zoiets als vrijheid van meningsuiting. De PVV lacht hartelijk om alle free publicity die ze nu krijgt als voorvechter van het vrije woord. En als de heren en dames collegae (een enkeling daargelaten, dat moet ik de heren Pechtold en Van der Laan nageven) verbaal niet opgewassen zijn tegen de PVV-retoriek, dan moeten ze maar eens wat straatvechtersmentaliteit gaan opdoen en een opfriscursus debating gaan volgen. Als ik niet aan de eisen voldoe die bij mijn taakomschrijving behoren vlieg ik er immers ook uit. Of er bij de screening van de kandidaten van de diverse partijlijsten voor de parlementsverkiezingen van 2011 dan ook op dat soort kwaliteiten gelet kan worden, alstublieft.
2) Nelie Kroes zou te oud zijn volgens de christen-democraten in het Europees parlement om de digitale portefeuillehouder te worden binnen de Europese Commissie. Allemachtig, daar mag je van mij dan wel weer een proces voor aan je broek krijgen!! Leefstijdsdiscriminatie ten top. Als er iemand capabel is op welk dossier dan ook, dan is het wel deze vrouw. (En nee, ook niet mijn partij.)
3) NOVA en Netwerk (door verschillende omroepen gemaakt) houden op te bestaan, om ruimte te maken voor actualiteitenprogramma's van Powned en Wakker Nederland. Nou begrijp ik best dat de rechtser georiënteerde kijker graag ook eens wat anders wil zien- en horen dan Clairy Polak, die non-verbaal veel weggeeft van haar politieke voorkeur. En dat deze groep een Willem Bosboom terugwil, al zit ik daar persoonlijk niet op te wachten, soit! Maar wat ik niet begrijp is dat we met deze stap stiekem ook vijftig jaar teruggaan in de tijd. Wat heeft de verzuiling ons in hemelsnaam voor goeds gebracht!? Kan ik net zo goed meteen een schort ombinden en de keuken in gaan. En geloof me, gezien mijn gebrek aan recente kookactiviteiten, doe ik daar niemand een plezier mee!
He, lekker...!!! Vanavond slaap ik vast weer eens goed.

Aaifoon

Het zat er al vroeg in. Ik was de eerste in de klas die een cd-speler bezat (een midiset van Philips met meer lampjes dan power), waarmee ik met name de jongens in mijn klas jaloers maakte. Dat mijn hiervoor leeggetrokken spaarvarken niet meer ruimte bood voor meer dan 1 cd, donderde me niet. Ik kan "So" van Peter Gabriel nu dromen. En dat doe ik af en toe ook. Maakt een Sledgehammer me wakker.
Nog steeds ben ik een gadget-freak die meer wenst dan haar budget haar toelaat. Maar eindelijk is-ie er dan toch gekomen vorige week: mijn iPhone 3GS. Ik vind het prachtig: ik mail, tweet, ping, doe spelletjes, snel de krantenkoppen en kijk waar ik in de buurt gratis Wifi heb. En ja, flauwerds, bellen en smsen doe ik dr ook mee. En foto's maken- die tulpen zijn mijn eerste poging met mijn "aaifooi" die warmte en vrienden dichtbij brengt in koude dagen. Ik wandelde gisteren in een noodtempo 20,5 km in en rond Aalten en kon de route terugzien en ook mijn gemiddelde snelheid (6,8 km, is het raar dat ik nu aan telefoon gekluisterd en geradbraakt op de bank hang, nee toch?). En toen ik op diezelfde bank verder las in "Het verloren symbool" van Dan Brown, kon ik via mijn Arte-app inzoomen op de daarin beschreven ets van Albrecht Durer. En zo zag ik met mijn eigen ogen het daarin beschreven magische vierkant zonder dat ik zelfs maar op hoefde te staan. Mijn oma zei vroeger altijd dat bezit van de zaak het einde van het vermaak betekent. Maar deze keer had mijn oma geen gelijk. Hier blijf ik blij mee. Wat overigens ook gold voor mijn midiset die ik pas 15 jaar later weggaf. Als ik echt blij ben, hoef ik even geen ander speeltje.
Ik heb net nog maar wat muziek gedownload via iTunes. Inderdaad, for old times sake, "So" van Peter Gabriel.

Just my luck

Dat 2009 geen geweldig jaar voor me was, is je genoegzaam bekend als je me al een tijdje leest, maar Vrouwe Fortuna lijkt me ook in dit nieuwe jaar nog niet echt toe te grijnzen. En mijn zus al evenmin. Toen ze donderdag toch echt voorzichtig over een besneeuwd trottoir liep ging ze hard onderuit en landde op haar hoofd. Hersenschudding. Dus ik heb haar die nacht lang ieder uur geplaagd met vreselijke vragen, waarop ze wonderwel vanuit haar diepe slaap prompt het antwoord wist. (Als je me niet gelooft: hoeveel van jullie weten de precieze sterfdatum van JFK te noemen? Nou, zij wel dus!) En ik had twee dagen later ook weer-gerelateerde pech. Ik was van plan collega T bij haar thuis af te zetten. Ze woont in zo'n mooi buurtje met allerlei smalle straatjes te D. Heel smalle straatjes. Ik reed rekening houdend met de gladheid stapvoets, maar dat deed die Volkswagen Polo stationcar helaas niet. Voor de bestuurder kwam ik van rechts, maar hij kon niet meer remmen. Ik ook niet. Dus de neus van mijn arme Alfa boorde zich in zijn zijflank. Ik schrok me het apelazerus. Mijn schade leek mee te vallen (tikje lak eraf bij de neus en de kentekenplaathouder kaduuk), bij hem zag het er een stuk ongezelliger uit. De bestuurder van de VW bleek een aardige Oom Agent die aan me vroeg of ik even wilde meegaan naar zijn huis om de formulieren in te vullen (Nee, dames en heren, dit wordt geen IKEA-mannen of oude buurman-verhaal, wat denk je wel?) Ik reed voorzichtig achter hem aan en kreeg van zijn nerveuze vrouw koffie en van zijn pitbull een lik over mijn handen. Waar ik weer nerveus van werd. Maar mijn geluk gaat keren, ik weet het zeker. Want mijn nieuwe beste vriend, het 3-jarige zoontje van de man, kwam na mijn binnenkomst meteen op mijn schoot zitten. En zijn naam is Felix (i.e.: de gelukkige). Nomen est omen. Dat ik daarna door een sneeuwstorm over een spekgladde weg na huis moest rijden deerde dan ook niet meer. Ik heb het geluk aan mijn zijde.

Blanche neige

De feestdagen waren een emotionele rollercoaster voor me.. En ik ben dan ook bijzonder blij dat ze achter me liggen. En als je alle ingredienten rondom huis hebt om je hoofd weer leeg en fris te maken, dan moet je dat niet nalaten. Sneeuw, een auto-verbod richting het Posbank-paviljoen (dus rustig daar) en wandelgek zijn. Who needs more!? Dus ik heb een prachtig wandelingetje van 10 K gemaakt, glibberend (en ja ook keihard op mijn plaat gaand- en ook nog verdwaald) over met sneeuw bedekte ijzige wandelpaden.

En zelfs zo goed-gehumeurd dat ik alle verliefde stelletjes-met-fototoestelletjes onderweg spontaan aanbood een foto van hen samen te maken. Dus ik heb ook nog eens 6x een goede daad verricht vandaag.
Fem, uw hoffotograaf bij uw prille geluk.

K-Kerst

Uiteindelijk vraag je er natuurlijk zelf om. Je hebt het over de K-kaarten die je hebt gemaakt en aan het schrijven bent. Je zet je K-boom op en doet K-boodschappen. Moet je ook niet raar staan te kijken als je ook een K-Kerst krijgt. Het begon wel mooi. Kerstavond bij paps en mams- en helemaal de Gregoriaanse mis op Kerstochtend. En het was goed om mijn wortels te voelen. In het mannenkoor zingen mijn oud-leraren Geschiedenis en Biologie, de kerk was vol met mensen die ik in ieder geval van gezicht ken. En daar waar ik me vroeger dood schaamde voor het zingen van mijn vader was ik nu ontroerd en trots dat ik naast paps en mams de Latijnse gezangen uit volle borst mee kon doen. Want het is een groot goed dat ik allebei nog heb- en dat ik op ze kan leunen als dat nodig is, dat hebben de afgelopen maanden me wel geleerd. Dus met een diep gevoel van dankbaarheid stapte ik weer de auto in. Maar dat gevoel ebde weg naarmate ik dichter bij huis kwam. Door omstandigheden gingen mijn verdere Kerst-plannen niet door, dus ik was alleen. En daar waar ik me de laatste maanden uitstekend in mijn eentje kon vermaken, lukte dat met Kerst dus niet. Tegen de muren omhoog. Niets uit mijn handen. Kerst als Hazes. K-Kerst. Zoals ik al eerder zei, laat in vredesnaam 2010 komen.

Lieve Loesje- of de kracht van sociale media

"Stiphout, 27 augustus 1988  Dearest Loesje, Je bent toch niet mad at me, hoop ik, na dat uitblijvende telefoontje van me gisteren!?! Het zit namelijk zo: gisteren zat de hele familie de godganse dag bij de telefoon alwaar ik dus niet mijn allerpersoonlijkste ontboezemingen kon doen, want mijn zus mag dan wel een engeltje op roze sokjes zijn, met mijn privé-aangelegenheden heeft ze nix te maken, vandaar. (...) Ik ben nog steeds hopeloos ongelukkig! Maar ik vind het wel hartstikke gaaf dat niemand in de gaten had dat ik met bibberknietjes langs mijn trainer liep. Pleasepleaseplease stuur me die foto die je van hem hebt gemaakt!? (...) Ik heb gruwelijk mooie nagellak gekocht: donkerroodbruin, heel gaaf. (Commentaar moeder: alleen de naaldhakken ontbreken nog! Nou ja!?!) (...) Gewoon zeggen dat ik R. alleen maar aardig vind maar verder nix in hem zie, durf ik niet!! Kortom, ik heb me weer aardig in de nesten gewerkt. Maar onder het motto "Don't worry be happy", krabbel ik daar ook wel weer uit. Tot zover de berichtgeving over het zaterdagavondgebeuren (ik had beter naar PSV-FC Twente kunnen gaan).(...) My regards and a kiss on your nose, Femke xxx"

Vrijdagavond kreeg ik een berichtje (een DM voor de twitterazzi onder jullie): "Als je vroeger bij Stiphout hebt gespeeld, dan krijg je de hartelijke groeten". Meteen viel het kwartje. Mijn dierbare penvriendinnetje van vroeger, die ik had leren kennen op een Limburgs tafeltennistrainingskamp, had me herkend op Twitter. We blijken op een steenworp afstand van elkaar te wonenn En zo zaten we vanmiddag bij Dudok sloten cappuccino te drinken en te kletsen alsof we elkaar niet 21 jaar geleden voor het laatst gezien hadden.

Ze bleek mijn brieven aan haar te hebben bewaard en die gaf ze me- en grappig genoeg: ik blijk geen steek veranderd. En zij evenmin!!!