"Stiphout, 27 augustus 1988 Dearest Loesje, Je bent toch niet mad at me, hoop ik, na dat uitblijvende telefoontje van me gisteren!?! Het zit namelijk zo: gisteren zat de hele familie de godganse dag bij de telefoon alwaar ik dus niet mijn allerpersoonlijkste ontboezemingen kon doen, want mijn zus mag dan wel een engeltje op roze sokjes zijn, met mijn privé-aangelegenheden heeft ze nix te maken, vandaar. (...) Ik ben nog steeds hopeloos ongelukkig! Maar ik vind het wel hartstikke gaaf dat niemand in de gaten had dat ik met bibberknietjes langs mijn trainer liep. Pleasepleaseplease stuur me die foto die je van hem hebt gemaakt!? (...) Ik heb gruwelijk mooie nagellak gekocht: donkerroodbruin, heel gaaf. (Commentaar moeder: alleen de naaldhakken ontbreken nog! Nou ja!?!) (...) Gewoon zeggen dat ik R. alleen maar aardig vind maar verder nix in hem zie, durf ik niet!! Kortom, ik heb me weer aardig in de nesten gewerkt. Maar onder het motto "Don't worry be happy", krabbel ik daar ook wel weer uit. Tot zover de berichtgeving over het zaterdagavondgebeuren (ik had beter naar PSV-FC Twente kunnen gaan).(...) My regards and a kiss on your nose, Femke xxx"
Vrijdagavond kreeg ik een berichtje (een DM voor de twitterazzi onder jullie): "Als je vroeger bij Stiphout hebt gespeeld, dan krijg je de hartelijke groeten". Meteen viel het kwartje. Mijn dierbare penvriendinnetje van vroeger, die ik had leren kennen op een Limburgs tafeltennistrainingskamp, had me herkend op Twitter. We blijken op een steenworp afstand van elkaar te wonenn En zo zaten we vanmiddag bij Dudok sloten cappuccino te drinken en te kletsen alsof we elkaar niet 21 jaar geleden voor het laatst gezien hadden.
Ze bleek mijn brieven aan haar te hebben bewaard en die gaf ze me- en grappig genoeg: ik blijk geen steek veranderd. En zij evenmin!!!